"The singer who has left footprints not only as a pop singer, but especially for the pearls of Albanian folk."
Shekulli, 2005
"Talent dhe zë i shkëlqyshëm."
Agim Krajka - maestro
"We are truly very optimistic about singer Simaku, who is a unique artist. The music of her people is unheard of in the modern world and her voice together with the music make a global call."
Jason Whittington - Lunaticworks / Reincarnate Music, Hollywood
"She touched me with her soul and I felt like I identified with her pain. I know now that I have to mix the past with the modern and capture the emotion like she did and still does."
Parashqevi Simaku - on Billie Holiday
"Gorgeous music mixing the sounds of past and present, eastern and western instruments. Music representing centuries of a great Eastern European civilisation."
A. George - MySpace
"Zëri dhe buzëqeshja e saj nuk harrohet asnjëherë nga publiku shqiptar."
ABC News Albania, 2020
"Vajza nga Kavaja që theu 'tabut' dhe u kthye në mit."
ABC News Albania, 2020
"For me, Albania will always remain the land of poets, heroes, and music."
Parashqevi Simaku - Gazeta Sot, 2006
"Kjo muzikë është e pavdekshme, është si ilaç për shpirtin e njeriut. Është e vetmja pasuri shpirtërore që as nuk riprodhohet, as nuk kopjohet, as nuk shitet, as nuk blihet."
Parashqevi Simaku - Shekulli, on folk music

From the CBGB's 313 Gallery page · July 11, 2006

"Again the ruthless stone rolled down to the plain…"
- Homer
"Already my desire and will were rolled - even as a wheel that moveth equally - by the love that moves the sun and the other stars."
- Dante Alighieri, Paradiso

Emisioni "Opinion" · TV Klan · New York · 29 maj 2025

Parashqevi Simaku: Rrëfimi i parë pas disa dekadash

Intervistë nga Blendi Fevziu

Më 29 maj 2025, gazetari Blendi Fevziu udhëtoi drejt Nju Jorkut për një edicion të posaçëm të emisionit "Opinion", duke zhvilluar intervistën e parë të thellë televizive me Parashqevi Simakun pas disa dekadash të tëra heshtjeje. Këngëtarja zbardhi rrugëtimin e saj nga fëmijëria në Kavajë, debutimin historik të vitit 1981, jetën në Amerikë, studimet e thella fetare në Bruklin, dhe të vërtetën e jetës asketike në rrugët e Manhatanit (2020–2024), duke dëshmuar me zërin e saj live a cappella se talenti dhe dinjiteti i saj mbeten të paprekur.

Blendi Fevziu: Si ndodhi zbulimi yt i parë në muzikë? Të zbuloi Agim Krajka?

Parashqevi Simaku: Jo, në fakt mua më kanë zbuluar që kur isha në kopsht në Kavajë, tek kopshti "Vangjel Thanasi". Kisha një edukatore, Ismete Kaplani, motra e ministrit të jashtëm Muhamed Kaplani. Ajo më tha: "Dil këndo, se ju këndoni të gjithë në familje". Dola përpara me ato përparëset e bardha të fëmijëve. Ishte një firzamonist, Kozma Rusi, kushëriri i gjyshit tim. Këndova "Qengji i vogël rri me dushk". Kur e mbarova këngën, Kozmai i hoqi syzet, e la fizarmonikën dhe filloi të qante. Më tha: "Ti do të bëhesh artiste shumë e madhe". Isha vetëm pesë vjeçe e gjysmë.

Dhe më pas në festivalet e fëmijëve?

Më mori Bujar Jare Biturku dhe Rexhep Asimi, drejtori i pallatit të kulturës në Kavajë. Ai kompozoi këngën "Karafili i Kajos" vetëm për mua. Shkova në festivalin e Shkodrës dhe mora çmimin e dytë kur isha shtatë vjeçe. Që atëherë merrja çmime vazhdimisht, këndoja me bandat dhe isha valltarja e parë e ansamblit të Kavajës me Remzi Gjeçin, ndërsa aktori Qemal Mehmeti më mësonte recitimin me tekstet e Nazmi Rolit.

Si erdhe në Tiranë në Festivalin e Këngës në moshën 15-vjeçare?

Më solli Rexhep Asimi në verë për audicion te Ferdinand Deda në Radio Televizion. Më kërkuan një këngë popullore dhe këndova "Po më rreh zemra si valë deti". Ata u shokuan sepse dëgjuan bending notes që unë i bëja vetëm me vesh, pa studiuar muzikë. Më caktuan një duet me Hysni Zelën për festivalin e dhjetorit 1981. Por një javë para festivalit, Mehmet Shehu vrau veten dhe u bë dramë e madhe. Mua ma hoqën duetin sepse Hysniu ishte i gjatë dhe me zë të fuqishëm, kurse unë dukesha si fëmijë. Spartak Tili më mori për dore dhe më çoi tek Agim Paparoko, i cili tha se duhej të gjenim një këngë. Më dërguan te shtëpia e Agim Krajkës për të dubluar Irma Libohovën.

Krajka më uli te pianoja. Ia këndova këngën, ai thirri të shoqen dhe filloi të qante me duar që i dridheshin. Më tha: "Nesër në provë gjenerale me orkestrën këndo me gjysmë zëri, se kam frikë se mërzitet Irma". Kur shkova në provë, e gjithë orkestra u ngrit në këmbë. Natën e festivalit nuk kisha rroba; nusja e xhaxhait tim, Antigoneja, më dha fustanin e saj të dasmës me lule, kurse këpucët llustrafin m'i dhanë te gardëroba e operës, të Edit Mihalit, të mbushura me gazeta. Publiku më ktheu dy herë në skenë.

Po kënga e famshme "E duam lumturinë" me Pirro Çakon në 1988?

Isha në Institutin e Arteve për dramë - sepse babai më tha mos shko për muzikë në konservator se të ndryshon zëri, ruaje dhuntinë nga Zoti. Erdhi Agim Doçi me Pirro Çakon në kamerale. Pirro i binte pianos dhe Agimi këndonte vargjet. Pata një vizion në mendje dhe u thashë: "E marr këngën me një kusht: më gjeni një grup fëmijësh dhe zilet e biçikletës, sepse s'ka kuptim t'i këndojmë ne të rriturit këto vargje". Për fustanin shkova te drejtori Riza Hajro dhe kërkova copë bojërozë lamé. Më thanë se lamé i takon vetëm operës, por këmbëngula: "Vijnë mijëra shqiptarë të na shohin, pse të mos e kenë këtë bukuri?" Ai ma dha letrën, e qepëm me papion dhe fitoi çmimin e parë.

Si u largove nga Shqipëria në vitin 1992?

Nëna ime kishte merak vëllain që kishte ikur në Itali. Shkova në ambasadën italiane me Moza Toskën. Ambasadori më mbante mend nga koncertet dhe më ndihmoi menjëherë. Në Romë më priti ambasadori ynë Dashnor Dervishi në godinën diplomatike. Aty takova një çift nga Dibra e Maqedonisë që më blenë një pasaportë kalabreze me emrin Viktorja Marini. Mbërrita në Nju Jork më 9 mars 1992 me zero lekë në xhep. Fillova të këndoja me orkestrën e Haxhi Maqellarës dhe me Agim Krajkën. Më pas u bë një mbrëmje në Bruklin me Stan Dragotin, Anton Athanasin dhe Artur Thullajkën, arkitektin e kartës American Express. Dragoti më mori përsipër të shkoja në Hollivud për t'u trajnuar.

Po me bashkëshortin tënd, Robert Nolfe?

Roberti më kërkoi për martesë, por i thashë: "Duhet t'i kërkosh dorën babait tim në telefon me adetet tona". Ai shkroi një letër ku shpjegonte arsimin dhe zotohej se do të kujdesej për mua tërë jetën. Komshia ime e përktheu letrën. Pastaj folën në telefon me dy linja. Babai im tha: "Tani vdes i qetë, se qenka njeri serioz". Ne u martuam dhe punuam shumë bashkë. Marrëdhënia jonë nuk është prishur asnjëherë. Nuk jemi divorcuar zyrtarisht - jemi të ndarë, por siç themi ne në Kavajë, jemi mish e thua. Roberti u kujdes jashtëzakonisht shumë për djalin tonë, Lukën. Kur u takova me djalin tani, isha kaq e qetë dhe e lumtur, sepse ai është rritur i mrekullueshëm.

Cila është e vërteta e viteve të heshtjes dhe jetës jashtë në Nju Jork?

Përpara kësaj, jetova gjatë në Bruklin me miq hebrenj ortodoksë duke studiuar me përkushtim librat e shenjtë - Kuranin, Biblën, Tevratin, Librin e Solomonit, të Esterit dhe të Ruthit. Mësova gjithë rregullat e tyre të vjetra, sabatin dhe traditat. Pas periudhës së COVID-it, Nju Jorku mbeti bosh dhe nisa një jetë asketike jashtë, për rreth katër vjet (2020–2024), kryesisht rreth Times Square dhe Penn Station. Njerëzit më jepnin para e ushqim vazhdimisht pa kërkuar gjë. Çdo mbrëmje një grup besimtarësh myslimanë sillnin ushqim hallall për të gjithë ne. Nuk kam pirë kurrë asnjë aspirinë në jetën time, nuk kam prekur kurrë droga dhe nuk jam abuzuar kurrë. Ishte zgjedhje dhe filozofi e imja shpirtërore, ndaj më vjen keq që shqiptarët u stresuan për mua.

Si u riktheve përsëri në banesë në fund të vitit 2024?

Televizioni ABC New York më filmoi rastësisht në Penn Station gjatë shpërndarjes së ndihmave të Krishtlindjeve nën emrin Parashqevi Nolfe. Videoja u përhap dhe një zonjë nga Tirana, Elvira, erdhi e më gjeti në stacion. Më pas erdhi Erjon Stafaraj dhe biznesmeni Elton Ilirjani. Eltoni më mori në krahë me dashuri të madhe dhe tha: "From the street to the stars". Më vendosi në një hotel dhe më pas në një apartament timin. Ishte sikur e solli Zoti si një engjëll për t'u kujdesur për mua.

A të ka mbetur malli për këngën dhe Shqipërinë?

Mund ta nxjerrësh një njeri nga Shqipëria, por nuk ia nxjerr dot Shqipërinë nga brenda. Dëgjoj brezin e ri të këngëtarëve shqiptarë dhe janë të mrekullueshëm. Në prill 2025 këndova në mbrëmjen e Fadil Berishës në Cipriani.

Gjatë intervistës, Parashqevia këndoi live a cappella këngën e saj të parë popullore "Po më rreh zemra si valë deti" dhe më pas himnin e saj "E duam lumturinë", duke dëshmuar me kristalinitetin e zërit të saj se arti i vërtetë nuk njeh plakje apo harrim.

Manhattan · New York City · Tetor 2021

Parashqevi Simaku Nolfe: Intervistë me Vetveten

Manifest personal dhe përgjigje ndaj zërave · Rrugët e Nju Jorkut

Parashqevi Simaku Nolfe në Manhattan, Tetor 2021

Në tetor të vitit 2021, pak javë pasi një emision televiziv në Tiranë (E Diell, Top Channel, 26 shtator 2021) pretendoi publikisht se këngëtarja "ishte divorcuar prej 12 vitesh", dhe teksa në rrjet gëlonin zëra dashakeqës mbi paralizë faciale apo humbje të arsyes, vetë Parashqevi Simaku hartoi dhe publikoi nga rrugët e Manhattan-it këtë bisedë të jashtëzakonshme me vetveten. E shoqëruar me fotografinë e saj duke buzëqeshur në mes të Nju Jorkut me kapelë të zezë, shall e margaritarë, këngëtarja hedh poshtë me elegancë dhe dinjitet të gjitha spekulimet, tregon mirënjohjen për bamirësit e diasporës dhe rrethin e saj amerikan në Hollivud, e ripohon besnikërinë ndaj familjes dhe thënies së lashtë: "Heshtja është flori".

Pse një heshtje e plotë, Parashqevi?

Sepse pas albumit "Jehonë nga Iliria" unë nuk kam bërë ndonjë koncert. Jam marrë me gjëra private këtu në New York City.

A mund të na adresoni ca nga thashethemet rreth jetës tënde private: a jeni e ndarë me Robertin, a jetoni vetëm me djalin tënd Luke dhe a keni vuajtur nga një paralizë faciale?

Shyqyr Zotit gjithmonë kam qenë dhe jam me shëndet të mirë! Përsa i përket thashethemeve, janë ashtu: thashetheme. Fancat e mia kurrë nuk patën fatin të dinin të vërtetën se Roberti i kërkoi dorën time për martesë babait tim ashtu siç e kemi traditën në çobanët. Edhe në traditën e Robertit, Kisha Katolike e ka ndaluar me ligj divorcimin. Burri im Roberti dhe djali im Luke janë jeta ime përgjithmonë.

Kompozitori Agim Krajka ka thënë se ti ke humbur mendjen atje në Hollywood sepse nuk pate sukses me karrierën tënde?

Siç u thashë, shyqyr Zotit kam qenë dhe jam mirë me shëndet. Personalisht nuk kam patur fatin të komunikoj me Agim Krajkën që në vitin 1994 kur punonim në një show në Brooklyn; ai ishte bashkë me bashkëshorten e tij Ami në violonçel. Unë gjithmonë i kujtoj me respekt të veçantë.

Shoqja juaj Jolanda Dhamo gjithashtu ka thënë se ka folur me ju dhe ju i keni thënë se jeni shumë e sëmurë me paralizë?

Herën e fundit që e pashë Jolandën ishte në Athinë, Greqi, me burrin e saj Arqilea dhe me djalin Mihalin në një darkë miqësore shtruar nga kunata e saj Frida me familjen. Unë isha në Greqi me ftesë të biznesmenit amerikano-shqiptar nga New Jersey, zotin Faik Istrefi, që donte të na merrte në Amerikë për një vizitë (ishim unë, Ylli Pepo dhe Vera Grabocka). Për fat të keq Greqia nuk i dha vizat as për Amerikë as për Kanada, kështu që isha e lirë për disa ditë në Athinë si mikeshë e familjes greke në hotelin Albatros në Athinë. Jolanda dhe motra e saj Marina më respektuan dhe më argëtuan sikur të ishim në Shqipëri, gjithmonë me dashuri shoqërore. Ishte viti 1991. Dhe që nga viti 1991 nuk kam pasur ndonjë komunikim me Jolandën dhe familjen e saj. Shpresoj të jenë mirë kudo që të jenë në botë.

Gjergj Leka dhe Frederik Ndoci kanë thënë se ti ke qenë e preferuara e drejtorit Marash Hajati dhe komunistëve të Bllokut?

Kam pasur nderin të punoj me Gjergjin dhe ishte dëshira e poeteshes së madhe Xhuljana Jorganxhi (halla e Gjergj Lekës) që unë të këndoj "Bashkëmoshatarët" që fitoi çmimin e parë. Dhe që nga ai bashkëpunim artistik nuk e kam parë shumë të talentuarin Gjergj Leka, dhe gjithmonë e përkujtoj me shumë dashamirësi Gjergj Lekën dhe veçanërisht hallën e tij, muzën shqiptare zonjën Xhuljana Jorganxhi.

Përsa i përket drejtorit të përgjithshëm të Radio Televizionit Shqiptar, zotin Marash Hajatin, kam vetëm respekt të jashtëzakonshëm për të për faktin që është një burrë shumë i ndershëm. Ai është i martuar me kushërirën e vajzës së tezës sime, Parashqevi Dimroçi nga Kavaja, dhe kam pasur nderin ta takoj vetëm për një moment gjatë gjithë karrierës sime në Shqipëri: dhe ishte në Pogradec ku unë isha e ftuar të argëtoja të gjithë të huajt që punonin në Shqipëri, ku Radio Televizioni Shqiptar bënte çdo Vit të Ri një mbrëmje me muzikë popullore. Dhe në atë mbrëmje ai më përgëzoi dhe falënderoi për pjesëmarrjen në këtë mbrëmje, dhe ky ishte i vetmi aktivitet që kam pasur me zotin e nderuar Marash Hajatin.

Përsa i përket Bllokut të udhëheqjes, kam qenë vetëm në vilën e zonjës Lenka Çuko e ftuar të këndoj disa këngë në dasmën e vajzës së Nasit dhe Lenkës, që janë nga Lushnja ashtu si gjyshi dhe gjyshja ime. Dhe kjo ishte e vetmja lidhje që kam patur me Bllokun e udhëheqjes.

A keni akoma lidhje me shqiptarët në Amerikë apo Kosovë e Maqedoni?

Do të përfitoj nga rasti dhe do të falënderoja nga zemra: zotin Anthony Athanas familje, zotin Spiro Lena familje, Harry Bajraktari familje, Shaqir Gashi family, Demë Balidema family, Ali Haxhaj family, dhe familja e Myftar dhe Afrim Çelaj që më ftuan të këndoj në Amerikë. Dhe do të shtoja edhe të gjithë fancat e mia shqiptare kudo nëpër botë për dashurinë dhe respektin që më kanë treguar gjatë karrierës sime popullore.

Cilin do të përmendnit nga lidhjet shoqërore në Hollywood?

Padyshim do të përmend: Richard Perry, Opher Shure, Nica Newman, Cave Cohen, Rae DiLeo, John Vaughn, my father-in-law Joseph Nolfe, Gregory Bernbrock, Mark Tershtrip, Kiarah Hunter, Vallerie Heysting, Joan Jones, Paul Farberman that are my American family and friends that are very dear to me still. I am truly blessed and very fortunate.

How old are you, and how has growing old challenged your life? Any special routine or diet?

I am 55 years old. It is natural to take care of oneself. I believe that human is a little bit like a shoot of grapevine that grows and becomes a fruit, and then becomes wine, and then you have to leave it to age so the wine becomes sweet and then is ready to enjoy life. I believe that beauty is inside and reflects on the outside, and nowadays the world should reflect at every age the virtues of what makes someone look beautiful: doing good things in everyday life.

Like everyone else more or less: I love a cup of fresh Starbucks coffee in the morning, I check virtually what is going on in the world, and I follow what my interests are on subjects such as food, fashion, entertainment. I love to read about art, science, music, and poetry. That is mostly my daily routine, and mostly remembering how I was brought up by my parents and grandparents who told me never to forget to thank God every day of my life, and I do so.

Pse nuk ka përmendje të Stan Dragotit apo Jim Belushit në emrat e Hollivudit?

Because Stan Dragoti was working on the East Coast and I was on the West Coast, and we never had a chance to talk after I moved to Los Angeles. The same with Jim Belushi: we met on the set in Hollywood. Jim invited me, Timo Flloko, and Vera Grabocka (again, sponsoring trip from two Albanian brothers, Demë and Richie Balidema) where we were drinking champagne. At some point Jim Belushi asked me to sing something from Korça, and after he complimented me that I sing like a songbird, we agreed to have a dinner party and he told me especially to bring my husband Robert so Jim could jam and record something from the South... But Vera took the responsibility to let us know, which I never heard from. And then Vera and Timo did interview all the musicians who I was working with for my album Fly in My Temple to bring it to show on Albanian television my life in Hollywood that I was so proud of. But again, the interviews of Hollywood and all my activities in America were never shown to Albanians. So I never heard from Vera and Timo.

So I came to Albania again; there I was not allowed with my husband to give an interview on television, or my two records that I made ("Fly in My Temple" in English and "Echoes from Iliria" in Albanian) were not played on the radio or television. So I never complained. I kept it simple: if it happened, fine; if not, why try? Një thënie e urtë thotë se heshtja është flori (Silence is gold)... Some things that take a long time to make is because they are great, and they who have faith will be successful. And so I never stop doing something for the good of Albania; it is my birth country and I have a sense of duty to always be there in spirit.

What do you think of Liliana Hoxha after publishing her story? You had a chance to meet with her in Denmark at Roskilde Festival.

I was pretty young, but I remember her talking and walking gently like an angel. She was very kind...

Gazeta Shekulli · Tiranë · 1 nëntor, 2005

Intervistë me Parashqevi Simakun

Shkruar nga Anila Leka

Do you remember the day you left Albania the first time?

The very first time I left Albania was actually when I sang in Denmark with a delegation of Albanian youth at Festival Roskilde - still the largest music festival in Northern Europe. I remember singing like 40–50 folk songs that night for an international audience of thousands of people outdoors. It was in the "white nights" of Scandinavia. I had an amazing experience but actually I couldn't wait to come back home. Even to this day I am very connected to my country.

After that I sang in many countries always representing the folk of Albania - Algiers, Turkey, Italy, Switzerland, Germany, Norway, Sweden, and Greece with different ensembles and orchestras and I always came back home.

In 1992 I went to America. It was not just something that popped in my mind - let me go there so I can realize my dreams - because to me life itself is a dream. But it was the ambition to promote Albanian music on the stage of the world. And this is a motif that accompanies me step after step to praise the Albanian folk song. Albanian folk is the oldest and most original music that exists.

I remember when you came back from America in 1996 you surprised the public. Many things had changed. And then you went back and were silent for a while. Why?

Oh… I can't live without singing. I have been very busy indeed always, always singing. Every day I sing, in concerts, in different studios, at home or in a small café, everywhere I always find a way to work with musicians in and out of Albania.

I came back home with a tour that I baptized with the name "Këngët e Popullit Tim" - The Songs of My People. The first concert I gave in my birthplace Kavajë… and also in the cities of Tiranë, Vlorë, Elbasan, Fier, where I lived special emotions in the stadiums full of people where I sang until midnight under the stars.

Another tour with the title "Mos Ja Prishni Lumturinë" was realized in Switzerland, Kosovë and Greece. After these concerts I sang in America with my English project with my band in some Hollywood clubs - Martini Lounge, The Gig - Galapagos and Piazza Bella in New York, Anthony's Pier 4 in Boston, but always in the center of my activities has been the Albanian folk.

How did you start your collaboration in the United States?

One of my first songs which I co-wrote with the producer Steve Snow was "Noi Siamo Uno" and then I collaborated with writer/producer LeMel Humes who worked with Ray Charles, Whitney Houston and Stevie Wonder and I worked with other musicians. But I felt like it was only a drop of water in this big ocean. I felt like I was doing something that did not represent the depth of my soul. I embraced the Albanian folk, because that's where I find the inspiration I was missing to do something unique artistically. For me the folk song is in my blood.

I started writing my first songs singing with my husband while he played guitar and those were the first recordings of the new album. Robert being from the South in the U.S, having deep roots in blues music and the culture of New Orleans, he found it natural and mysterious to connect with the music of my land and was fascinated by the Albanian folk music and he always thought of it as undiscovered like a forbidden apple.

Your unique connection with Robert, not just as a husband but also as a musician - how much has he influenced you?

Not just as a singer but as a songwriter as well. Until the wee hours of the morning, Robert and I would be in our home studio, writing, recording or rehearsing some kind of music or songs.

You always have been connected with folk music. Why?

As a child I sang every Sunday with my grandpa, my father and my mother. From my dad Kito Simaku, I learned how to sing. He taught me how to sing "Iso" by singing 'Ehhhh' and 'Ohhhh'. This music is the only treasure that no one could reproduce or copy it, you can't buy it or sell it and this is the Albanian folk.

Can you say one story of when you have lived very strong emotions?

When I became a mother, that moment was sublime. He was born a year ago and now he is the inspiration in my music. He just started walking and he's brought so much luck and many new things in our lives. For his birthday we bought him a little wooden piano and he loves to bang on it and yell 'ahh…ohh' and Robert says look my son's doing Rock and Roll.

What represents a day for Parashqevi Simaku?

I love New York. I love Central Park. I spend a lot of time outside with Luke. I love to cook. I love to paint and read as many books as I can. Robert smiles and says 'I'm lucky because all the women in the world like diamonds but you ask me for books'. But also I am lucky to have those too. We spend a lot of time in the studio, recording, writing, singing in the company of guitar. Music is always around us.

In your musical career in America, have you achieved your dream?

I would answer by saying that the peak of all my work is the new songs and this new music that I have written and recorded with Robert. We are about to finish the mixes of my new album in Albanian language where Albanian folk is the base of this project which I can't wait to share it with my public. On a special note I would like to dedicate this album to Albanians wherever they are around the world.

What do you think of the changes in Albanian music in recent years?

Every generation has its own music with which it identifies. I think that art and business don't really mix well. They are counter to each other. Many of the top selling artists of the world don't even sing live. The songs of today are like fashion. But true music is like the seasons and the folk songs are like the leaves that fall and are reborn again in the spring. True art has always found a way, just like the light at the end of the tunnel. The folk music has always resisted time.

Koha Jonë · Hotel Rogner, Tiranë · 14 shkurt, 1997

Parashqevi Simaku: Ju rrëfej Amerikën time!

Intervistë nga Rudina Xhunga

Parashqevi Simaku, këngëtarja e dashur e shqiptarëve iku nga Shqipëria në vitin 1992. Asnjë lajm prej saj, derisa u rikthye. Për të marrë pjesë në Festivalin e Këngës dhe dhënë një koncert në Shqipëri. Ishte viti 1997. Koha e gabuar për ta bërë këtë. Në Shqipëri luftohej. Ndaj edhe pse në Shqipëri kishte luftë, të gjitha pyetjet janë për dashurinë. Intervista nuk u botua për shkak se gazeta "Koha Jonë" u dogj më 2 mars 1997. Ajo u botua e plotë, vetëm pas rihapjes, më 4 maj 1997.

Na thoni një datë që e veçoni nga të tjerat?

Dita e të dashuruarve. Në 14 shkurt '96, Robert, im shoq më propozoi martesë. Atë mbrëmje shkurti, ai më ftoi në restorantin Xhons të Beverly Hills, ku më dhuroi unazën e familjes së tij. Më pas mësova se po në atë restorant ishte martuar dhe Merlin Monro.

Si u njohët?

Në jetën time familja zë një vend të rëndësishëm. Njohja jonë erdhi për shkak të punës së përbashkët. Ai ishte instrumentist, i binte kitarës dhe këndonte në grupin, ku e shoqëruar nga 6 muzikantë, unë këndoja. Ndërsa po i jepnim dorën e fundit punës për të përfunduar albumin tim, më pyeti një ditë nëse mund të dilnim bashkë.

Përgjigja juaj ishte menjëherë po?

Një shqiptare nuk thotë menjëherë po, qoftë dhe në Amerikë. Unë kujtoj t'i kem thënë: "Puno me mua, ose dashurohu me mua", ndërsa ai m'u përgjigj se nuk do t'i pëlqente t'i ndante. Ai është shumë simpatik dhe unë duke i lënë refuzimet mënjanë, i shpjegova, që më parë duhet të respektonte traditën e vendit tim, pra t'i kërkonte dorën e vajzës, prindërve të mi, me anë të një letre.

Kjo në fillim s'i pëlqeu shumë, por duke shkruar një letër të gjatë, të gjatë, nisi t'i dukej gati zbavitës fakti që iu shkruante dy njerëzve të panjohur, kundrejt të cilëve ndjente detyrim shpirtëror. Prindërit e mi i kthyen përgjigje pas dy javësh dhe pasi u prezantova në familjen e tij, për të dy nisi një jetë tjetër, një jetë e përbashkët që na duket sikur do të vazhdojë përjetësisht.

Ç'e bënte të pamundur lidhjen tuaj? (para Robertit)

Mospasja e idealeve të përbashkëta. Ideali im ishte muzika. Po i atij? Politika. Unë i jam dedikuar e gjitha idealit tim dhe them se nuk do e braktis kurrë.

Pra në vitin '92 kur u larguat nga Shqipëria…

Nga Shqipëria ika zemërthyer prej lidhjes me një njeri i cili dukej se ecte në një rrugë krejt të kundërt nga e imja. Kur kuptova se sado të përpiqesha, rrugët tona s'do e kishin kurrë një pikë të përbashkët, sakrifikova dhimbjen time, për t'u larguar drejt së panjohurës, por jo me ide krejt të paqarta, pse ajo që gjithmonë më ka udhëhequr, ka qenë ambicia për të ecur në rrugën e artit.

Si tentuat mandej Hollivudin?

Po, në Amerikë më ftoi një familje dibrane e cila më lidhi një kontratë pune nën restorantin e saj në Nju Jork. Vetëm se nuk këndova ato këngët e trishtuara popullore që linin shije të keqe, por shfrytëzova fillimisht repertorin tim të muzikës popullore dhe asaj të lehtë. U njoha me Antoni Athanas, i cili është heroi i ëndrrës sime. Ai kishte arritur majat e suksesit dhe përderisa Amerika atij ia kishte dhënë këtë mundësi, pse të mos ma jepte mua. Ndaj i kërkova një mendim të sinqertë dhe ai së pari më këshilloi hapin e parë, të mësoja gjuhën. Mandej më prezantoi me Stan Dragotin.

Për një vit jetova e vetme në Nju Jork, ku fillova një kurs intensiv gjuhe, të shoqëruar nga njohja e muzikës amerikane.

Si e siguronit financimin e kurseve?

Duke punuar padyshim shumë dhe duke dëshiruar shumë të arrij. Në Amerikë mjafton të duash dhe të dish të kërkosh atë që do, është i vetmi vend, ndoshta, ku cilido qofsh, s'ka ëndërr që s'të bëhet realitet.

Ka aq shumë amerikanë që këndojnë. Pse një shqiptare duhet të fitojë lojën në tokën e tyre?

Sepse ata janë të gjithë njësoj. Unë jam ndryshe, muzika ime, të kënduarit tim, folklori i vendit tim, shpirti im, ambicia ime është ndryshe, është shqiptare. Një origjinalitet ngaherë e kudo mirëpritet.

Sa kohë keni në Amerikë?

Kam 4 vjet që jetoj atje. Pas kaq kohësh munda të arrij në pragun e ëndrrës amerikane për të qenë dikush. Tani për mua dera është e hapur. Puna është në do futem me këmbën e majtë, apo atë të djathtë.

Albumin si e përshkruani?

Ne porsa kemi përfunduar një album "Fluturoj brenda tempullit tim" ku këngët janë shkruar dhe kompozuar 80% nga unë dhe 20% nga ai.

Besoni tek ato që thoni apo ju pëlqen ekzibicioni?

Në festival nuk bëra ekzibicion, por thjesht u kënaqa kur im shoq m'u afrua e më puthi ndërsa këndoja për herë të parë bashkë më të, në një skenë ku ngaherë kisha qenë e vetme. Besoj se nuk është i mençur ai që tregon përralla, por ai që bën përrallën e vetë realitet.

- dritare.net, 28 mars 2017 (botuar fillimisht në Koha Jonë, 4 maj 1997)

Dokumentar RTSH · New York City · 1993

Parashqevi Simaku: Kërkon fatin në New York City

Intervistë nga Alfred Kanini · Xhiruar nga Bujari

Në vitin 1993, rreth një vit pas mbërritjes së saj në Shtetet e Bashkuara, skenaristi i dokumentarëve të Radio Televizionit Shqiptar, Alfred Kanini, së bashku me kameramanin Bujar, xhiruan në Nju Jork profilin dokumentar "Parashqevi Simaku kërkon fatin në NY City". E vendosur në një apartament modest në Manhattan, Parashqevi Simaku rrëfen përballë oxhakut vështirësitë e emigrimit, jetën e vetmuar, shkollimin intensiv në Berlitz School, sakrificat e këndimit në restorante për të ndihmuar familjen në Kavajë, takimin me Jim Belushin në Broadway dhe prezantimin e parë të portofolit të saj te regjisori Stan Dragoti. Shiko videon origjinale në YouTube.

Alfred Kanini: Të gjithë duan të dinë, veçanërisht televizioni, sepse ju e dini që keni qenë tepër e lidhur me televizionin...

Parashqevi Simaku: ...dhe jam! Thuajse jam rritur atje. Kam kujtime shumë të mira.

Të gjithë duan të dinë: pse ike nga Shqipëria?

Është pyetje shumë e vështirë për mua, me gjithatë... Do të them që u krijuan kushte të tilla, jo se kisha dëshirë. Por prapë unë përpiqem, nuk është se unë po ndryshoj. Unë ika nga Shqipëria si shqiptare, dhe këtu jam prapë shqiptare.

Duket se gjithë këto zhvillime që mori Shqipëria e goditën pak kulturën dhe artin përgjithësisht?

Si në çdo fushë, çdo ndryshim ka ato pasojat e veta. Por nuk do të thotë se janë pasoja për mirë. Megjithatë unë jam tepër e qetë që në fund të fundit tani jam në një botë të lirë. Jam e lirë në radhë të parë si shqiptare, sepse jam demokrate dhe demokracia hyri në vendin tim. Por ky vend këtu është një vend me shumë oportunitete, ku mund të provosh nëse mund të bësh diçka. Por çdo gjë që unë mund të bëj në të ardhmen këtu, dua ta bëj vetëm si artiste, vetëm si shqiptare.

(Alfred Kanini, zëri në sfond mbi pamjet e Manhatanit): "Kjo është shtëpia e saj në një rrugë të qetë të New Yorkut. Jeton vetëm dhe paguan një qira jo dhe aq të lirë. Herë pas here mëngjeseve dhe në mbrëmje vonë bredh vitrinave të qytetit... New Yorku të përpin me mrekullitë e veta, të çlodh dhe të bën të harrosh për pak çaste punën. Sepse artisti gjithnjë është i zënë... Por këtu secili lufton vetëm, me mundësitë e veta."

A i ke këto mundësi dhe a mund të pretendosh diçka?

Të them të drejtën është shumë e vështirë. Ndoshta shumica e dinë, unë jetoj vetëm dhe nuk kam njerëz të afërt këtu. Punoj, këndoj nëpër restorante të shqiptarëve muzikë popullore shqiptare dhe muzikë të lehtë. Të them të drejtën është shumë e vështirë.

Kjo nuk është e vështirë për ty, të këndosh muzikë shqiptare - një gjë që ti e njeh në shkallën më të lartë?

Po, është profesioni im, është e qartë. Por unë kurrë s'kisha hyrë në këtë biznes, sepse nuk është shija ime, nuk më pëlqen të këndoj nëpër restorante. Por jam e detyruar, sepse shumë gjëra këtu duhen filluar nga e para, shkallë-shkallë...

Ti tani je në fazën e ëndrrës, apo po përgatitesh të shkosh në Hollywood?

Po të shpjegoja që është shumë e vështirë që një vajzë vetëm, nga një qytet si Kavaja, të jetojë në mes të New Yorkut, që është një nga qytetet më të mëdhenj të botës, ku ulesh dhe ngrihesh për një sekondë... Gjithsesi nuk jam përgatitur, sepse faktikisht në një vend ku jemi rritur brenda izolimit, pavarësisht nga kultura e gjërat e tjera, shumë anë praktike të jetës ne nuk i njohim. Unë has shumë vështirësi. Të ëndërrosh të shkosh në Hollywood është njëra anë, dhe të përgatitesh për të arritur është ana tjetër.

Megjithatë ke një pasaportë shumë të mirë: shqiptarët të konsiderojnë superyje të Shqipërisë. A është kjo një ndihmë për ty?

Po, ashtu është, ndihmë është për mua. Por është shumë e vështirë ta mbash këtë pasaportë, sepse ka qenë shumë e vështirë që unë të fitoj këtë përshtypje të mirë... Fredi, siç të thashë, është shumë e vështirë sepse unë erdha me një tjetër mendim këtu: mendova të bëj një show për shqiptarët, të paraqesim vlerat e kulturës dhe të muzikës shqiptare. Sepse nga gjendja në të cilën vendi ndodhet, duke futur këtu edhe Kosovën, arti i vërtetë është harruar një çikë... folklori dhe muzika e vërtetë janë lënë pas dhe i është dhënë shumë rëndësi politikës. Këto duhen, por arti duhet të jetë primar. Këndoj këngë patriotike, sepse këtu u duhen.

Po përpjekjet e tjera për një art më të kultivuar?

Me këtë punë që unë jam marrë këtë kohë, që kam kënduar, të them të drejtën kam bërë një çikë ekonomi - shumë pak mund të them, sepse unë mbaj dhe familjen, jam tepër e lidhur me familjen... Më desh të punoja shumë dhe të shkoja në shkollë. Sepse që të jetosh dhe të provosh në një vend siç është Amerika, në radhë të parë duhet të mësosh gjuhën. Por që të mësosh gjuhën, duhet të mësosh të mendosh si ata. Nuk është thjesht të mësosh gjuhën, sepse mund të mësosh fjalët por po nuk mendove si ata, s'ke si të pretendosh. Më ka ndihmuar shkolla Berlitz School në Manhattan. Kam vajtur aty, është një nga shkollat më të mira për anglishten. Vazhdimisht punoj.

Po me njerëz të shquar të artit këtu, ose të Hollywoodit, ose këtu në New York, a ke pasur takime?

Po, kam takuar James Belushin (Jim Belushi) në një Broadway show ku ai luan "Conversations with My Father" - është një histori hebreje, komedi shumë e njohur në New York. Dhe dihet, vëllai i John Belushit. Gjithashtu takova producentin dhe regjisorin e famshëm me origjinë shqiptare, të lindur këtu, Stan Dragotin.

Çfarë premtimesh mund të kenë dhënë ata?

Është e vështirë, por unë bëra një rezume (resume), paraqita gjithë punën time, dëshirën time të mirë dhe mundësitë e mia... sidomos Stan Dragotit, sepse ai është producent, është më direkt në lidhje me këto. I dhashë gazetat, i dhashë videokasetën time me pjesë nga gjithë veprimtaria ime artistike. Dhe ai mbeti shumë i kënaqur dhe më premtoi që unë mund të provoj dhe mund të eci. Tani më duhet të punoj akoma më shumë me anglishten në radhë të parë, dhe të pres shansin tim.

Për Shtyp · Muza Records · 2006

Komunika Zyrtare për Shtyp

muzarecords.com · simaku.com · shkoder.net

I · FOR IMMEDIATE RELEASE

Parashqevi Simaku has signed a contract in Hollywood for her new CD in Albanian language titled Echoes from Iliria (Jehonë nga Iliria).

New York based Muza Records and Hollywood based Lunaticworks and Reincarnate Music announce the signing of recording artist Simaku (aka Parashqevi Simaku) to a worldwide recording and publishing deal in connection with her new Albanian language CD Echoes from Iliria. In the USA, the album will be manufactured and distributed by Sony/BMG Music Entertainment (Michael Jackson, Mariah Carey, and Britney Spears).

"I am very happy to get this opportunity to share my music on an international stage," said Simaku. "I am grateful to Robert and Jason Whittington for making this happen. For me Albania will always be the land of poetry, heroes and music."

Whittington of Lunaticworks/Reincarnate said "we are very excited about signing Simaku, a uniquely gifted artist. The roots of her music are unheard of in much of the modern world and her voice and music have global appeal."

Echoes from Iliria is 10 original songs in Albanian-language mixing ancient Albanian "Popullore" (folk) and American modernism. Simaku wrote and produced the album with her producer/guitar player and husband Robert Nolfe. The full-length CD will be released by Sony/BMG in US stores on February 21st. The single Haxhirea can be previewed at www.muzarecords.com.

II · SIMAKU APPEARING LIVE IN MANHATTAN

Albanian world music artist Simaku will sing live and then sign copies of her Albanian language CD Echoes from Iliria (Jehonë nga Iliria). Simaku is the first Albanian recording artist to be signed to a major distribution company (Sony/BMG Music Entertainment). The new CD is available at Borders, Virgin Megastore, Tower Records and other stores across the US.

BORDERS Books, Music & Café
Thursday, March 9th @ 7pm
576 2nd Ave (@ 32nd St.)
Manhattan (New York, NY)

Over 100 fans attended. Albanian music was shared with a cosmopolitan public including Stan Dragoti, Fadil Berisha, Donika Bardha, Gary Kokalari and Tony Dovalani, who recently starred on ABC Television's "Dancing with the Stars".

III · SIMAKU'S CD AVAILABLE ON iTUNES

Parashqevi Simaku's Echoes from Iliria (Jehonë nga Iliria), her new Albanian world music album, is now available for download from iTunes, the leading online distributor of digital music in the world. iTunes is owned by US computer giant Apple.

Simaku's Echoes from Iliria is also now being featured at Virgin Megastore's listening stations where her music can be previewed with headphones. World music is one of the top sellers in their Manhattan stores due to New York's international profile with Virgin's flagship store located in the infamous Times Square.

Simaku's new song Anës Lumenjve is a special song dedicated to all Albanian immigrants around the world. The lyrics from this new original song are based on the honorable poet Fan S. Noli's famous poem.

IV · US PROMOTIONAL TOUR · APRIL 30, 2006

After a successful event at Borders Books & Music in Manhattan (New York City), Simaku is embarking on a six-city promotional tour in the United States, sponsored by Sony/BMG and Borders. By hosting Simaku at these events, Borders is promoting Albanian music like the works of best-selling authors, music superstars and notable dignitaries such as Madeline Albright, Andrea Bocelli and Ted Kennedy.

Tour Dates at Borders Books & Music:
May 6 at 3pm - Paramus, NJ
May 12 at 12pm - Boston, MA
May 13 at 7pm - Fairfield, CT
May 20 at 7pm - Philadelphia, PA
Jun 2 at 7pm - Chicago, IL
Jun 3 at 2pm - Birmingham, MI (Detroit)

Simaku stated "It gives me great joy to sing in my mother's tongue here in America. I look forward to sharing my new music with the Albanian diaspora and world music fans."

"In this crowded music scene in the US, I am happy to have this unique opportunity to share this peculiar music," said Robert Nolfe. "Albanian folk has been in my heart for a long time. I am looking forward to playing guitar and singing Ilirian chants with Simaku."

V · SONY MUSIC WELCOMES SIMAKU TO CANADA · MAY 17, 2006

Echoes from Iliria, the new CD by Albanian modern-folk recording artist Simaku has just been released by Sony Music in Canada on May 16th. This puts Simaku's new Albanian language CD next to other new releases by artists such as Pink, Dixie Chicks and Neil Diamond.

VI · DONATION STATEMENT

In an extraordinary event, Parashqevi Simaku has given her new album, Echoes From Iliria (Jehonë nga Iliria), to Albania, Kosova and Macedonia for free. When Simaku signed the music contract in Hollywood, she retained the rights for the territories of Albania, Kosova and Macedonia.

"At this time, I would like to announce that without hesitation I grant the rights to manufacture and distribute my new 10-song album in Albanian language, Echoes From Iliria to Albania, Kosova and Macedonia for free. The folk songs belong to my people and these songs have made me who I am. I, Parashqevi Simaku, give to all the music stores and radio televisions of Albania, Kosova and Macedonia the rights to sell, use, and distribute my album Jehonë nga Iliria (Echoes From Iliria). In Albania, I have already given away 250 original masters of the CD that were manufactured by Sony/BMG in the United States."

"This is a gift from me and my husband and producer Robert Nolfe as a contribution to preserve Albanian music."

Source: shkoder.net · worldmusiccentral.org · muzarecords.com